درین گلشن که وحشت دست در آغوش گل دارد

رسا شد نشئه یاس از خمار بنگ نشکستن

نگردد هیچکس یارب ستم فرسای خودداری

درین کهسار دارد نوحه بر هر سنگ نشکستن

چرا چون غنچه دامان تو گیرد تنگ نشکستن

به جام عیش امکان عمرها شد سنگ می بارد

تو هم زین عالمی تا چند خواهی رنگ نشکستن