شرر هم در هوا دارد زمین دانه پاشیدن

زخواب عافیت چون موج گوهر نیستم غافل

بهم می آورد مژگان من بر خوبش پیچیدن

چو فطرت ناقص افتد حرف بطلان است کوششها

اگر فرصت نقاب از چهره تحقیق بردارد

شرارکاغذ ما و هزار آیینه خندیدن

گشاد بال طاووسیم از عبرت چه می پرسی