زصافی می تواند قطره را دریا فرو بردن

حضور زندگی، آنگاه استغنا، چه حرفست این

نفس را بر در دل تا به کی ابرام نشمردن

دلی پرواز ده کز ننگ کم ظرفی برون آیی

سیه بختی به سعی هیچکس زایل نمی گردد

مگر آتش برآرد ترک ، هندو را پس از مردن

غم جمعیت دل مضطرب دارد جهانی را