صدا از خانه زنجیر نتواند سفر کردن

غبار مقدمت حشر دو عالم آرزو دارد

قیامت می کند دل را نمی باید خبرکردن

به هر وحشت جنونم گر بساط الفت آراید

عرق غواص شرمم در غبار تهمت هستی

مرا افکند در آب از سر این پل گذر کردن

به رنگ توام بادام دلها را در این محفل