مرا افکند در آب از سر این پل گذر کردن

به هر وحشت جنونم گر بساط الفت آراید

صدا از خانه زنجیر نتواند سفر کردن

عرق غواص شرمم در غبار تهمت هستی

به رنگ توام بادام دلها را در این محفل

وطن باید ز تنگی در فشار یکدگر کردن

نموها نیست غیر از شوخی تن بر هوا تازی