نموها نیست غیر از شوخی تن بر هوا تازی

مرا افکند در آب از سر این پل گذر کردن

به رنگ توام بادام دلها را در این محفل

وطن باید ز تنگی در فشار یکدگر کردن

ندارد نخل این بستان به اصل خود نظر کردن

تهی گشتیم از خود تا ببالد نشئه دردی

نیستان کرد ما را آرزوی ناله سر کردن