عرق غواص شرمم در غبار تهمت هستی

قیامت می کند دل را نمی باید خبرکردن

به هر وحشت جنونم گر بساط الفت آراید

صدا از خانه زنجیر نتواند سفر کردن

مرا افکند در آب از سر این پل گذر کردن

به رنگ توام بادام دلها را در این محفل

وطن باید ز تنگی در فشار یکدگر کردن