بر عافیت تنیدیم آخر زجبهه سودن

آن به که همچو طاووس از بیضه بر نیایی

چشم هزار دام ست در راه پر گشودن

رفع صداع هستی در سجده صندلی داشت

گوش از فسانه ما پیش از تمیز بربند

حرف زبان شمعیم داغ دل شنودن

ای حرص جبهه واری عرض حیا نگهدار