چو بوی گل ز گلزارم جدا افکند بالیدن

به غفلت نقد هستی صرف سودای خطا کردم

به رنگ سایه ام سر تا قدم فرسوده لغزیدن

ز دست خودنمایی می کشم چندین پریشانی

سیه بختم دگر از حاصل غفلت چه می پرسی

به رنگ سایه روز روشنم شب کرد خوابیدن

چنانم ناتوان در حسرت شوق گرفتاری