به رنگ سایه روز روشنم شب کرد خوابیدن

ز دست خودنمایی می کشم چندین پریشانی

چو بوی گل ز گلزارم جدا افکند بالیدن

سیه بختم دگر از حاصل غفلت چه می پرسی

چنانم ناتوان در حسرت شوق گرفتاری

که نتوانم به گرد خاطر صیاد گردیدن

به مردن نیز حسرت صورخیز است از غبار من