به مردن نیز حسرت صورخیز است از غبار من

به رنگ سایه روز روشنم شب کرد خوابیدن

چنانم ناتوان در حسرت شوق گرفتاری

که نتوانم به گرد خاطر صیاد گردیدن

نفس دزدیده ام اما ندارم ناله دزدیدن

مقابل کرده ام با نقش پایی جبهه خود را

درین آیینه شاید روی جمعیت توان دیدن