یکسر مویم تهی ازگریه نتوان یافتن

چون سحر از یکدگر پاشیدن است اجزای من

ناتوانیهای موجم کم نمی باید گرفت

رو به ناخن می کند بحر از تپیدنهای من

چشمی و اشکی است همچون شمع سر تا پای من

گاه اشک یاس وگاهی ناله عریان می شود

خلعت دل در چه کوتاهی ست بر بالای من