نفس بهار است غنچه دل ، نی ام زامداد غیر غافل

ز وسعت بال حیرت آخر رسید پرواز تا به دامن

به یک رمیدن زگرد امکان حصول هر مطلب است آسان

به قدر چین خفته است اینجا هزار دست دعا به دامن

چو رنگ گل آتشی که دارم نمی برد التجا به دامن

بهانه درد هم کمالی ست در طریق وفاپرستی

عرق دمد تا من اشک بندم به دوش چشم حیا به دامن