بهانه درد هم کمالی ست در طریق وفاپرستی

به قدر چین خفته است اینجا هزار دست دعا به دامن

نفس بهار است غنچه دل ، نی ام زامداد غیر غافل

چو رنگ گل آتشی که دارم نمی برد التجا به دامن

عرق دمد تا من اشک بندم به دوش چشم حیا به دامن

بیا که چشم امید بیدل به پای بوس تو بازگردد

ز شرم پوشیده ام چراغی چو رنگ برگ حنا به دامن