بیا که چشم امید بیدل به پای بوس تو بازگردد

چو رنگ گل آتشی که دارم نمی برد التجا به دامن

بهانه درد هم کمالی ست در طریق وفاپرستی

عرق دمد تا من اشک بندم به دوش چشم حیا به دامن

ز شرم پوشیده ام چراغی چو رنگ برگ حنا به دامن