چو رنگ گل آتشی که دارم نمی برد التجا به دامن

به یک رمیدن زگرد امکان حصول هر مطلب است آسان

به قدر چین خفته است اینجا هزار دست دعا به دامن

نفس بهار است غنچه دل ، نی ام زامداد غیر غافل

بهانه درد هم کمالی ست در طریق وفاپرستی

عرق دمد تا من اشک بندم به دوش چشم حیا به دامن

بیا که چشم امید بیدل به پای بوس تو بازگردد