عرق دمد تا من اشک بندم به دوش چشم حیا به دامن

نفس بهار است غنچه دل ، نی ام زامداد غیر غافل

چو رنگ گل آتشی که دارم نمی برد التجا به دامن

بهانه درد هم کمالی ست در طریق وفاپرستی

بیا که چشم امید بیدل به پای بوس تو بازگردد

ز شرم پوشیده ام چراغی چو رنگ برگ حنا به دامن