خاک گردیدن مگر شوید خط تقصیر من

چون سحرتا دست یازم گرد جرات ریخته ست

پر تنک کرده ست نومیدی دم شمشیر من

آب می گردم چو شمع اما سیاهی زبر پاست

عمرها شد دل به قید وهم وظن خون می خورد

رحم کن ای یاس بر مجنون بی زنجیر من

از نشان مدعا چون شمع دور افتاده ام