از نشان مدعا چون شمع دور افتاده ام

خاک گردیدن مگر شوید خط تقصیر من

عمرها شد دل به قید وهم وظن خون می خورد

رحم کن ای یاس بر مجنون بی زنجیر من

تا سحر هرشب همین پر می گشاید تیر من

عمر رفت و همچنان سطر نفس بی مسطر است

ناکجا لغزیده باشد خامه تقدیر من