رحم کن ای یاس بر مجنون بی زنجیر من

آب می گردم چو شمع اما سیاهی زبر پاست

خاک گردیدن مگر شوید خط تقصیر من

عمرها شد دل به قید وهم وظن خون می خورد

از نشان مدعا چون شمع دور افتاده ام

تا سحر هرشب همین پر می گشاید تیر من

عمر رفت و همچنان سطر نفس بی مسطر است