تا سحر هرشب همین پر می گشاید تیر من

عمرها شد دل به قید وهم وظن خون می خورد

رحم کن ای یاس بر مجنون بی زنجیر من

از نشان مدعا چون شمع دور افتاده ام

عمر رفت و همچنان سطر نفس بی مسطر است

ناکجا لغزیده باشد خامه تقدیر من

بیدل از طور کلامم بی تامل نگذری