عمر رفت و همچنان سطر نفس بی مسطر است

رحم کن ای یاس بر مجنون بی زنجیر من

از نشان مدعا چون شمع دور افتاده ام

تا سحر هرشب همین پر می گشاید تیر من

ناکجا لغزیده باشد خامه تقدیر من

بیدل از طور کلامم بی تامل نگذری

سکته خیز افتاده چون موج گهر تقدیر من