فلک چون سنگ بر دوش شرر بسته ست بار من

درین عبرت سرا بگذار محو چشم حیرانم

مباد از بستن مژگان گره افتد به کار من

فنا مشتاقم اما سخت بی سرمایه آهنگم

چو آن شمعی که پرتو در شبستان عدم دارد

سفیدی کرد راه زندگی در انتظار من

ندارد هستی ام غیر ازعدم مستقبل و ماضی