ندارد هستی ام غیر ازعدم مستقبل و ماضی

فلک چون سنگ بر دوش شرر بسته ست بار من

چو آن شمعی که پرتو در شبستان عدم دارد

سفیدی کرد راه زندگی در انتظار من

چو دریا هر طرف در خاک می غلتد کنار من

نگاه عبرت از هر نقش پا با سرمه می جوشد

تو هم آیینه روشن کن ز وضع خاکسار من