تو هم آیینه روشن کن ز وضع خاکسار من

ندارد هستی ام غیر ازعدم مستقبل و ماضی

چو دریا هر طرف در خاک می غلتد کنار من

نگاه عبرت از هر نقش پا با سرمه می جوشد

به صد تمثال رنگ رفته استقبال من دارد

به هر جا می روم آیینه می گردد دچار من

چو شبنم یکدو دم فرصت کمین وحشتم بیدل