تحیر جوهری گل کرده ام نومید پیدایی

که داغ دل شرار کاغذی شد درکنار من

به وحشت ناله آزادم از گردون چه غم دارد

اسیر طوق قمری نیست سرو جویبار من

مگر آیینه از تمثال خود گیرد عیار من

چو اجزای تخیل نامشخص هیاتی دارم

قلم در رنگ تصویری نزد صورت نگار من