چه بال و پر گشاید در قفس مرغ اسیر من

به عبرت کرده ام آیینه نقش قدم روشن

تعین نیست تمثالی که گردد دلپذیر من

به زیر چرخ فریاد نفس دزدیده ای دارم

به چندی جانکنی موی سفیدی کرد ه ام حاصل

توان فهمید سعی کوهکن از جو ی شیر من

چو اشک بیکسان از هیچکس یاری نمی خواهم