به رنگ آه و اشک است آب پیکانهای تیر من

ازین مشت غبار آرایش دیگر نمی آید

مگر ریزد جنون در جیب پروازی عبیر من

اثر از زخم نخجیرم دو بالا می زند ساغر

شکستن نیست آهنگی که از سازم برون آید

مزاج چینی ام موی دگر دارد خمیر من

به کنج بیخودی بیدل دماغ التفاتی کو