در عرصه ای که نیست نشان غیر بی نشان

پرواز حیرتست ز مرغ اسیر من

رفتم ز خویش لیک به پهلوی عاجزی

برخاستن چو سایه نشد دستگیر من

چون نی نفس بس است پر و بال تیر من

چون صبح خرقه ای ست نفس باف نیستی

باری که بسته اند به دوش فقیر من