چون نی نفس بس است پر و بال تیر من

رفتم ز خویش لیک به پهلوی عاجزی

برخاستن چو سایه نشد دستگیر من

در عرصه ای که نیست نشان غیر بی نشان

چون صبح خرقه ای ست نفس باف نیستی

باری که بسته اند به دوش فقیر من

زین قامت خمیده صد حرص در رکاب