باری که بسته اند به دوش فقیر من

در عرصه ای که نیست نشان غیر بی نشان

چون نی نفس بس است پر و بال تیر من

چون صبح خرقه ای ست نفس باف نیستی

زین قامت خمیده صد حرص در رکاب

غافل نی ام هنوز جوان است پیر من

گردی که کرده ام عرقی کن فرو نشان