چون صبح خرقه ای ست نفس باف نیستی

برخاستن چو سایه نشد دستگیر من

در عرصه ای که نیست نشان غیر بی نشان

چون نی نفس بس است پر و بال تیر من

باری که بسته اند به دوش فقیر من

زین قامت خمیده صد حرص در رکاب

غافل نی ام هنوز جوان است پیر من