شد از التفات خیال تو دو جهان طربگه باز من

ز ترانه ای که ادا کنم چکنم اگر نه حیا کنم

ز دل فسرده چه واکنم گره است رشته ساز من

نه به خلد داشتم آرزو نه به باغ حسرت رنگ و بو

ز غرور نشئه ناز او نرسیده ام به تغنیی

که خمد به افسری فلک سر سجده کار نیاز من

ره دیر وکعبه نرفته ام به سجود یاد تو خفته ام