که خمد به افسری فلک سر سجده کار نیاز من

نه به خلد داشتم آرزو نه به باغ حسرت رنگ و بو

شد از التفات خیال تو دو جهان طربگه باز من

ز غرور نشئه ناز او نرسیده ام به تغنیی

ره دیر وکعبه نرفته ام به سجود یاد تو خفته ام

سر زانویی که نداشتم که نمود جای نماز من

اگرم غبار زمین کنی وگر آسمان برین کنی