سر زانویی که نداشتم که نمود جای نماز من

ز غرور نشئه ناز او نرسیده ام به تغنیی

که خمد به افسری فلک سر سجده کار نیاز من

ره دیر وکعبه نرفته ام به سجود یاد تو خفته ام

اگرم غبار زمین کنی وگر آسمان برین کنی

من اسیر بیدل بیکسی توکریم بنده نواز من