ز غرور نشئه ناز او نرسیده ام به تغنیی

ز دل فسرده چه واکنم گره است رشته ساز من

نه به خلد داشتم آرزو نه به باغ حسرت رنگ و بو

شد از التفات خیال تو دو جهان طربگه باز من

که خمد به افسری فلک سر سجده کار نیاز من

ره دیر وکعبه نرفته ام به سجود یاد تو خفته ام

سر زانویی که نداشتم که نمود جای نماز من