ره دیر وکعبه نرفته ام به سجود یاد تو خفته ام

شد از التفات خیال تو دو جهان طربگه باز من

ز غرور نشئه ناز او نرسیده ام به تغنیی

که خمد به افسری فلک سر سجده کار نیاز من

سر زانویی که نداشتم که نمود جای نماز من

اگرم غبار زمین کنی وگر آسمان برین کنی

من اسیر بیدل بیکسی توکریم بنده نواز من