چه می کردم اگر بی پرده می کردم تماشایت

که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من

گریبان بایدم چون گل دمید از لب گشودنها

ز وضع غنچه حرف عافیت نشنید گوش من

ترا در خانه آیینه دیدم رفت هوش من

نشاندن نیست آسان همچو موج گوهر از پایم

محیط ازسرگذشت آسود تا یکقطره جوش من