خیالت در دل هر ذره گم کرده ست اجزایم

تغافل کم فضایی نیست در کنج فراغ من

گل جمعیت رنگم پریشان کرد ناکامی

مگر گرد سرت گردم که بندد دسته باغ من

غبار خود شکافد هرکه می خواهد سراغ من

اگر صد سال چون یاقوت خورشیدم به سرتابد

نگه در سایه مژگان نخواباند چراغ من