نگه در سایه مژگان نخواباند چراغ من

خیالت در دل هر ذره گم کرده ست اجزایم

غبار خود شکافد هرکه می خواهد سراغ من

اگر صد سال چون یاقوت خورشیدم به سرتابد

به پاس نشئه عجز از تعلق برنمی آیم

مباد از چیدن دامن بلند افتد دماغ من

به هر بوس و پیامم سرفرود آید چه حرف است این