اگر صد سال چون یاقوت خورشیدم به سرتابد

مگر گرد سرت گردم که بندد دسته باغ من

خیالت در دل هر ذره گم کرده ست اجزایم

غبار خود شکافد هرکه می خواهد سراغ من

نگه در سایه مژگان نخواباند چراغ من

به پاس نشئه عجز از تعلق برنمی آیم

مباد از چیدن دامن بلند افتد دماغ من