غبار خود شکافد هرکه می خواهد سراغ من

گل جمعیت رنگم پریشان کرد ناکامی

مگر گرد سرت گردم که بندد دسته باغ من

خیالت در دل هر ذره گم کرده ست اجزایم

اگر صد سال چون یاقوت خورشیدم به سرتابد

نگه در سایه مژگان نخواباند چراغ من

به پاس نشئه عجز از تعلق برنمی آیم