ز خود چه پرده گشایم جز او دگر چه نمایم

که رفت لیلی و دارم سراغ محمل او من

رهاکنید سخن سازی جهان فضولی

خجالت است که گوید زبان قایل او من

حق است آینه او، خیال باطل او من

به جود و مهر، عطای سپهرکار ندارم

کریم مطلق من او، گدای بیدل او من