نشئه شور دماغم پر بلند افتاده است

جهد آن دارم که دل هم نشنود غوغای من

تا نفس پر می زند دل محو اسباب است و بس

رشته ها بسیار دارد گوهر دربای من

می درد چون صبح جیب آسمان سودای من

بی نیاز دستگاه وحشت است آزادی ام

زحمتی چیدن ندارد دامن صحرای من