حباب آن به که عینک بشکند در دیده جیحون

تب شوق که می جوشد ز مغز استخوان من

که از نبضم چوتار شمع آتش می جهد بیرون

سواد ا ضطراب موج این توفان نشد روشن

گرفتم وا شکافی پرده رمز نفسها را

چه خواهی خواند جز اوهام از این سطر هوا مضمون

به غیر از عشق رنگی نیست حسن بی نیازی را