عالمی خفته ست در نیش از هوای انگبین

پا به دامن کش که دارد عجز پیمای طلب

عشرت روی زمین از آبله زیر نگین

لذت دنیا نمی سازد به کام عافیت

چون شرار از وحشت کمفرصتیهای وصال

حیرت آیینه می گردد نگاه واپسین

کی توانم پنجه با سرپنجه خورشید زد