نفس پر می خلد در سینه ام از خار خار او

حریف ساغر خورشید پیمایی که می گردد

سحرها رفت با خمیازه ذوق خمار او

به غیر از ترک هستی از تردد بر نمی آید

چه امکان است آرد فطرت ما تا به دیدارش

مگر آیینه از بی دانشی گردد دچار او

غرورش زحمت آیینه داران برنمی دارد