غرورش زحمت آیینه داران برنمی دارد

نفس پر می خلد در سینه ام از خار خار او

چه امکان است آرد فطرت ما تا به دیدارش

مگر آیینه از بی دانشی گردد دچار او

تو محو خویش باش اینها نمی آید به کار او

امید وصل تدبیر دگر از ما نمی خواهد

سفید از چشم قربانی ست راه انتظار او