چه امکان است آرد فطرت ما تا به دیدارش

سحرها رفت با خمیازه ذوق خمار او

به غیر از ترک هستی از تردد بر نمی آید

نفس پر می خلد در سینه ام از خار خار او

مگر آیینه از بی دانشی گردد دچار او

غرورش زحمت آیینه داران برنمی دارد

تو محو خویش باش اینها نمی آید به کار او