مگر آیینه از بی دانشی گردد دچار او

به غیر از ترک هستی از تردد بر نمی آید

نفس پر می خلد در سینه ام از خار خار او

چه امکان است آرد فطرت ما تا به دیدارش

غرورش زحمت آیینه داران برنمی دارد

تو محو خویش باش اینها نمی آید به کار او

امید وصل تدبیر دگر از ما نمی خواهد